Maandag, 21 mei 2018 (tweede Pinksterdag)

We zijn dan gisteren weliswaar geëindigd aan de oever van de Maas, er ligt nog een kleine etappe op ons te wachten aan de andere kant van de Rijn. Namelijk het stuk van Tolkamer naar de veerpont naar Millingen aan de Rijn (dat overigens helemaal niet aan de Rijn ligt). Dit stuk zouden we al twee keer eerder lopen, maar beide keren kon dat niet doorgaan doordat William zijn knie roet in het eten gooide.

Afgelopen nacht was het voor de verandering eens niet fris. Het was warm. Zwoel is misschien een betere benaming. Meestal een teken dat er regen of onweer aanstaande is, maar dat bleef dit keer uit. Als we ’s morgens wakker worden is het dan ook al aangenaam warm. Korte broeken weer dus! We ontbijten buiten en ruimen na het ontbijt en de koffie de tentjes weer op. Het was een aangenaam verblijf bij Auko en Gerie in Groesbeek. Zij gaan later deze zomer in Noord-Limburg kamperen, waar (hoe toevallig) Helene en William, en Erna en Ruud waarschijnlijk in 2019 tijdens het Hemelvaart- en Pinksterenweekend een stuk PieterPad gaan lopen.

Rond elf uur vertrekken we. Dit keer worden we niet gebracht maar gaan met eigen vervoer op pad, omdat we na de etappe van vandaag direct doorgaan naar het Noorden, naar huis. We besluiten om niet de standaard door het navigatiesysteem voorgestelde route te nemen maar kiezen voor een alternatief dat 20 kilometer korter is en 5 minuten korter duurt. Lopend zijn we niet over een veerpont gekomen (en ook wandelend zullen we vandaag geen pont betreden), over het Pannerdensch Kanaal moeten we wel degelijk met een veerpont oversteken met de auto’s.

Na een auto op ons eindpunt (vanaf Tolkamer gezien zo’n 500 meter voorbij de veerpont naar Millingen aan de Rijn) te hebben geparkeerd, rijden we naar Tolkamer waar we een auto achterlaten op de Europakade. Bekend terrein.

Het is prachtig weer, en Tolkamer is zelfs leuker dan je op voorhand zou verwachten. Zeker met dit weer. We lopen langs een dijk waar een weg overheen loopt en een fietspad onderlangs gaat. Op een paal bij dat fietspad menen we een rood-wit vlaggetje te ontwaren, maar de route lezend en het kaartje bekijkend denkt Ruud op enig moment dat dit toch niet kan kloppen. “Bij een bocht naar rechts bij Y‑61653…” meldt de tekst, maar Y‑61653 is nergens te zien. Aangezien we in die bocht bij Y‑61653 door een hek moeten gaan, en er nergens een hek te bekennen is, lopen we verkeerd.

Gelukkig valt de schade erg mee. Het was een kwestie van de dijk opklimmen, zo’n 100 meter teruglopen, over een hek klimmen en dan de weg over de dijk vervolgen. Nadat we wél door het hek zijn gegaan moeten we over een afrastering klimmen. Er staat weliswaar een opstapje, maar het afstapje aan de andere kant heeft echt zijn beste tijd gehad. Gelukkig komt iedereen zonder kleerscheuren aan de andere kant van de afrastering. We lopen door een gebied dat bij extreem hoog water niet begaanbaar is. Links zien we de Rijn, en rechts de dijk waar we kort daarvoor nog een stukje overheen gelopen hadden. Waar we de weg weer op moeten, ontbreekt het op- en afstapje helemaal, waardoor we ieder op ons eigen manier de weg weer betreden. Helene en Erna kruipen onder het prikkeldraad door, en William en Ruud klimmen over een stevig metalen hek dat de weide afschermt van de weg. We bedenken dat dit traject voor ouderen of mensen die minder goed ter been zijn erg lastig begaanbaar zal zijn.

Vanwege het prachtige weer, en het feit dat het tweede Pinksterdag is, zijn er onnoemelijk veel fietsers op de been. Soms met een hele groep, soms alleen en soms met z’n tweeën. Aangezien de route gedeeltelijk loopt over een smal fietspad is het goed uitkijken geblazen. Ineens doemen twee bekende gestalten op: Auko en Gerie zijn met het veer vanaf Millingen aan de Rijn aan de Noordkant van de Rijn gaan fietsen. Of dat met voorbedachten rade is om hun bezoek nogmaals uitgeleide te doen, is nog niet achterhaald.

We rijden met de auto terug naar de Europakade waar we ter afsluiting van deze twee geslaagde PieterPad weekenden besluiten om nog iets te nuttigen bij Villa Copera. Twee grote Brand Weizeners en tweemaal vanille ijs met aardbeien, mascarpone en slagroom. Ik denk dat de trouwe lezer van deze blog wel kan invullen hoe de verdeling is geweest…

Nog circa 160 kilometer te gaan!

Donderdag 10 mei 2018, Hemelvaart.

Ik heb het al eerder geschreven. De afstanden tot onze woonadressen worden groter en het wandelen kan eigenlijk alleen nog maar in lange weekenden. Het Hemelvaartweekend lijkt zich daar perfect voor te lenen. Met de kanttekening dat de weersvoorspellingen voor donderdag en de zondag niet echt veel reden tot vreugde geven. We zien wel hoe het uit zal pakken.

Op uitnodiging van Auko en Gerie (de ouders van Ruud, en tevens de metgezellen van Pieterpad 1.0) verblijven we op SVR camping Landgoed “Den Heuvel”. Prachtig gelegen vlak bij Groesbeek, met een heerlijk uitzicht. Oorspronkelijk was het plan op camping Lagewal te gaan kamperen maar die camping was helemaal vol. Zo niet camping Landgoed “Den Heuvel”. Zoals gezegd prachtig gelegen met vooral veel appelboompjes op het boerenbedrijf (in ieder geval op het campinggedeelte daarvan).

De woensdag voor Hemelvaart hadden we ons als SVR lid aangemeld. Daardoor waren we nog niet in het bezit van de pasjes die bij dat lidmaatschap hoorde. De boer geloofde ons en bood ons een mooie plek aan met uitzicht tussen de rijen appelboompjes door.

Uiteraard dronken we eerst een kop koffie of thee, waarna we de kleine tentjes vlot opgezet hadden. We hadden onze eigen Pieterpad-brengservice. Auko bracht ons naar Millingen aan de Rijn (nadat we een auto op ons eindpunt in Zyfflich (Duitsland) hadden achtergelaten. Afgezet bij de pont begonnen we na een lange winterslaap weer aan een nieuw stuk Pieterpad.

Ondanks behoorlijk dreigende luchten, blijft het droog. Welgeteld 5 spettertjes heb ik de hele route gevoeld, en naarmate de dag vordert wordt het zonniger. Wel waait het vrij stevig, maar dat maakt niet uit. De route volgt voor een heel groot deel de grens over een onverhard pad. Heel mooi, maar wel jammer dat je steeds heel goed moet kijken waar je je voeten neerzet, waardoor je minder tijd hebt om van de omgeving te genieten. Beter dat, dan een verzwikte of verstuikte enkel.

Na verloop van tijd lopen we Leuth in. Evenals tijdens Pieterpad 1.0 is het café op de hoek gesloten. Of het in de afgelopen 15 jaar überhaupt open is geweest wordt hardop door ons aan getwijfeld. De cafetaria is wel open, maar die lopen we voorbij, wetende dat er op ons eindpunt in Zyfflich een echt café op ons wacht.

Onderweg wordt duidelijk dat we op een deel van de Camino wandelen. Santiago de Compostella zullen we wel nooit halen. Ook wordt onderweg mijn aandacht gevestigd op een paar redelijk jonge bomen, die dermate dicht langs de bovengrondse telefoonkabels zwiepen dat de inwoners van Zyfflich voor hun bereikbaarheid moeten vrezen. Rare jongens, die Duitsers.

In Zyfflich aangekomen bij café Gaststätte Polm wacht ons een verrassing: live muziek van Theo (achternaam vergeten). Een soort “Harry’s One Man Showband” van Nederlandse origine. De verrassing is, dat hij gelukkig al klaar is met zijn performance.

William en Ruud bestellen een lekker pilsje (het is zonnig), en de dames nemen een frisje. Dan ontsnappen we aan het noodlot. Het is dan wel zonnig, er staat ook een stevige wind. Aan weerszijden van onze tafel vliegen de grote terrasparasols uit de standaard. En op wonderbaarlijke wijze, waaien ze beiden niet op onze tafel, maar daarvan af. Met hulp van enkele andere terrasbezoekers worden de parasols opgeraapt, dichtgeklapt en opgebonden, waarna ze weer in de standaards teruggezet worden.

Aangekomen op de camping wacht de borrel op ons, en na de borrel maakt Auko op de Skottelbraai een heerlijke nasi goreng. ’s Avonds wordt er geklaverjast (en nog meer geborreld, uiteraard). We horen regelmatig vreemde geluiden uit de schuur van de boerderij komen. Pas later ontdekken we wat de veroorzaker is. Als dat geen cliffhanger is?!

Rond 23 uur gaat iedereen slapen. De weersverwachting had gedreigd met nachttemperaturen die maar iets boven het vriespunt zouden liggen. Iedereen is echter goed voorbereid en los van een paar koude voeten, heeft niemand het echt koud gekregen.